Πριν από λίγες ημέρες οι δημότες του Μαραθώνα συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν εναντίον του Ηλία Ψινάκη παράλληλα με τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.
Ομόφωνα οι παρόντες δημοτικοί σύμβουλοι ζήτησαν με ψήφισμα την παραίτησή του. Σαν αιρετός άρχοντας ο Δήμαρχος Μαραθώνα δεν μπορεί να αποπεμφθεί, απλώς αυξάνεται η πίεση επάνω του…
Πόση απόσταση αλήθεια από το 2014, όταν, εκλεγμένος Δήμαρχος, μες την τρελή χαρά, με υπεροπτική χαλαρότητα και άνεση, τινάζοντας την περιποιημένη χαίτη του, είχε αποφανθεί: «Για πέντε χρόνια και εσείς θα με φάτε στη μάπα και εγώ θα σας φάω στη μάπα». Άλλες εποχές, ίδιοι άνθρωποι!
Γιατί ένας μάνατζερ καλλιτεχνών, που καμιά σχέση δεν είχε με την πολιτική, θέλησε να γίνει Δήμαρχος;
Γιατί ο ηθοποιός Παύλος Χαϊκάλης μπήκε στην πολιτική με τον Πάνο Καμένο και είχε αυτή την εξαιρετικά σύντομη θητεία ως υφυπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων;
Οι άνθρωποι αυτοί, λόγω της αναγνωρισιμότητας, μπορεί να εκλέγονται εύκολα, δεν ισχύει όμως το ίδιο στις πολιτικές αποφάσεις στη διαχείριση των κρίσεων.
Τότε, ακόμη και οι ίδιοι που τους ψήφισαν, ζητούν την «κεφαλή τους επί πίνακι» ή αντιλαμβάνονται μετανοιωμένοι την διαφορά…
Τα κόμματα, δυστυχώς, έχουν μεγάλη ευθύνη σ’ αυτή την αγοραία διαδικασία διεκδίκησης ψήφων. Μάχονται για να συμπεριλάβουν στους συνδυασμούς τους πρόσωπα αναγνωρίσιμα ή δημοφιλή λόγω της επαγγελματικής τους δραστηριότητας, χωρίς κριτήρια ικανότητας, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς αξιοκρατία.
Αλλά και εμείς σαν ψηφοφόροι, έχουμε τις δικές μας ευθύνες. «Βλέπουμε» περισσότερο απ’ ότι «σκεπτόμαστε» και επεξεργαζόμαστε τα δεδομένα.
Αποφασίζουμε αυτούς που μας εκπροσωπούν με γνώμονα την προσωπική ζυγαριά.
Κάποτε (έως πρόσφατα δηλαδή) ήταν ο διορισμός στο Δημόσιο και οι πάσης φύσεως υποσχέσεις για ατομική ευημερία (το λέμε και βόλεψη…).
Κλασσική περίπτωση ο Βασίλης Γιόγιακας στη Θεσπρωτία!
Το ακουστικό του γιατρού και οι εκδουλεύσεις την περίοδο της θητείας του σαν νομάρχης, «έσβησαν» από το θυμικό μας την ολοφάνερη πολιτική του ανεπάρκεια.
«Διέγραψαν» από τη μνήμη μας (γιατί σαν λαός ξεχνάμε εύκολα…) και την ηθική του ανεπάρκεια, καθώς έχει πλουτίσει προκλητικά από την πολιτική.
Με κτήρια που νοίκιασε στο Δημόσιο και ξενοδοχεία που κατασκεύασε και έβαλε στον αναπτυξιακό νόμο ενώ ήταν νομάρχης. Με μια σειρά από αυτεπάγγελτες διώξεις που γλυτώνει λόγω της βουλευτικής ασυλίας αλλά και με το μισθό που εξακολουθεί να παίρνει και σήμερα, εκτός από τη βουλευτική αποζημίωση, σαν μισθωτός γιατρός του ΕΟΠΥΥ.
Μόνο που η κρίση επιβεβαίωσε ότι, επί της ουσίας, κανείς δεν σώζεται σε μια χώρα που χρεοκοπεί, όπως σε ένα καράβι που βυθίζεται ή σε έναν τόπο που φλέγεται.
Η επιλογή του ενός ρυθμίζει τη ζωή του καθενός.