Η πιο κρίσιμη στιγμή στη χάραξη μιας πορεία εξόδου από την κρίση, δεν είναι η στιγμή που πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα «ποιο είναι το πρόβλημα;» αλλά «ποια είναι η αιτία του προβλήματος;».

Αν φέρει κανείς στο μυαλό του το σύνολο σχεδόν του δημόσιου διαλόγου, τότε εύκολα θα διαπιστώσει πως αντί να ψάχνουμε την αιτία του προβλήματος, κάνοντας μια αξονική τομογραφία πάνω στο πρόβλημα, αρκούμαστε σε μια επιπόλαια και εύκολη αποτύπωση του ίδιου του προβλήματος.

Και το χειρότερο, οι πραγματικές αιτίες για τη σημερινή κρίση υποβαθμίζονται σε απλές συνέπειες. Αντιστρέφονται δηλαδή οι προτεραιότητες.

Η κρατική χρεοκοπία ανέδειξε τη βαθύτερη αιτία του ελληνικού προβλήματος.

Έφερε στην επιφάνεια την μητέρα όλων των κακών, που είναι η βαριά άρρωστη οικονομία μας, που ενώ θα έπρεπε να είναι ο θεμέλιος λίθος της κοινωνίας και του κράτους, ποτέ στην πατρίδα μας δεν ήταν ισχυρή, παραγωγική και ανταγωνιστική.

Ποτέ μέχρι σήμερα δεν έδωσε ζωτικό χώρο ανάπτυξης για να κυριαρχήσουν οι έλληνες που εργάζονται νόμιμα, που παράγουν, που πασχίζουν, που δημιουργούν στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα.

Ποτέ μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να περιθωριοποιήσει την παρασιτική Ελλάδα που δεσπόζει ακόμη και μέσα στην κρίση.

Ποτέ δεν κατάφερε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, να παράγει ανταγωνιστικά προϊόντα υψηλής τεχνολογίας και ποιότητας.

Η ελληνική οικονομία είναι διαχρονικά καταναλωτής και επομένως εισαγωγέας προϊόντων και υπηρεσιών. Όχι παραγωγός και επομένως όχι εξαγωγέας.

Παράλληλα, την περίοδο της μεταπολίτευσης, η ελληνική οικονομία χαρακτηρίζεται από έναν διαταξικό κρατισμό, που διαπερνά οριζόντια ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, από την άκρα αριστερά έως την άκρα δεξιά.

Αυτή είναι η «μήτρα» της κρίσης στην Ελλάδα.

Οι μικρές και μεγάλες ολιγαρχίες συμφερόντων λειτουργούν αντίθετα με το γενικό συμφέρον. Οι αγορές χαρακτηρίζονται από ολιγοπώλια και μονοπώλια, είτε κρατικά είτε ιδιωτικά.

Το κράτος αποτελεί το καταφύγιο διορισμού για κάθε νέο άνθρωπο αλλά και τον μοναδικό πελάτη για τους κρατικοδίαιτους «ημέτερους» εργολάβους και την κρατικοδίαιτη παρασιτική επιχειρηματικότητα.

Μια επιχειρηματικότητα που παρήγαγε πτωχευμένες επιχειρήσεις αλλά πάμπλουτους επιχειρηματίες, οι οποίοι αιμοδοτούνται από τις σχέσεις τους με τα κόμματα και άλλους φορείς κρατικής εξουσίας όπως η Αυτοδιοίκηση.

Η εφημερίδα μας κάνει συγκεκριμένες αποκαλύψεις!!!

Ο κρατισμός είναι διάχυτος παντού και πρέπει να χτυπηθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η τελευταία «οπισθοφυλακή» του παλιού καθεστώτος που πεθαίνει…

Υπάρχει όμως ένα μεγάλο πρόβλημα. Ακριβώς επειδή είναι διάχυτος παντού, το χτύπημα του κρατισμού το θέλουν όλοι, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα, αλλά, στην πραγματικότητα, το φοβούνται και όλοι!

Κι όποιος αποφασίσει να χτυπήσει τον κρατισμό σοβαρά, θα «πονέσει» όχι μόνο τους άμεσα θιγόμενους, αλλά, εμμέσως, και πολλούς άλλους! Τουλάχιστον προσωρινά…

Εμείς, όμως, σαν ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ, δεν θα κάνουμε πίσω, γιατί το ζητούμενο είναι να γίνει το επόμενο βήμα: Η συσπείρωση εναντίον του κρατισμού να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία. Και αυτό απαιτεί πολιτική και φρασεολογία ρήξης!

Και να θυμάστε: Δεν δίνουμε «εξετάσεις» σε κανέναν κρατικοδίαιτο εκδότη- δημοσιογράφο. Σε κανέναν «φλούφλη» του κομματικού σωλήνα. Σε κανέναν νεόπλουτο –με τα χρήματα του Δημοσίου- εργολάβο. Σε κανέναν κακομαθημένο «παραγοντίσκο».

Απευθυνόμαστε σε όσους πραγματικά θέλουν να απαλλαγούν από τον κρατισμό οριστικά και καταλαβαίνουν ότι άλλος δρόμος δεν υπάρχει!