Από τις 18 Απριλίου 2016 μέχρι την Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2017,  που έγιναν τα νέα… εγκαίνια της Ιόνιας Οδού, σε διάστημα δηλαδή μικρότερο από 14 μήνες, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ οργάνωσε συνολικά 12 τελετές παράδοσης τμημάτων αυτοκινητόδρομων.

Σε πολλές από αυτές το «παρών» έδωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός  Αλέξης Τσίπρας, ενώ στις υπόλοιπες, το γενικό πρόσταγμα είχαν ο  θεσπρωτός γαμπρός και υπουργός Υποδομών Χρήστος  Σπίρτζης  και άλλα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη. Κανείς από τους προηγούμενους πρωθυπουργούς ή αρμόδιους υπουργούς δεν έκανε τόσες πολλές φιέστες και δεν οικειοποιήθηκε τον κόπο  των άλλων.

Είναι φανερό ότι οι κυβερνώντες έχουν  χάσει την αίσθηση   του μέτρου  και έχουν κατρακυλήσει στη μικροψυχία, τη δημαγωγία  και το λαϊκισμό.

Βεβαίως,  η Ιόνια Οδός, όπως  όλα τα  έργα υποδομής, ανήκουν σε όλους τους Έλληνες και   το συγκεκριμένο έργο αποτελούσε αίτημα και όραμα δεκαετιών και δίνει τεράστια αναπτυξιακή ώθηση στον τόπο μας.

Όμως  οι σημερινοί κυβερνώντες σπεύδουν να οικειοποιηθούν έργα, που στο παρελθόν είχαν πολεμήσει λυσσαλέα με το κίνημα «Δεν πληρώνω» και  για  τα οποία  δεν   είχαν ψηφίσει τις συμβάσεις τους  στη Βουλή.

Και αυτή η αλήθεια επλήγη βαρύτατα από τις ομιλίες του πρωθυπουργού και του υπουργού Υποδομών στα εγκαίνια των Ιωαννίνων.

Η αλήθεια για το έργο και το πανωπροίκι

Το έργο ξεκίνησε να μελετάται  επί πρωθυπουργίας  Κώστα Σημίτη, όταν επιλέχθηκε  η χάραξή του  από την ενδοχώρα και όχι από τα παράλια της Ηπείρου.

Οι   βάσεις όμως  του έργου,  τέθηκαν την περίοδο 2004 – 2009, επί Κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή, με υπουργό ΠΕΧΩΔΕ τον Γιώργο Σουφλιά.

Τότε ολοκληρώθηκαν οι μελέτες και  προκηρύχτηκε διεθνής διαγωνισμός στον οποίο συμμετείχαν οι μεγαλύτερες τεχνικές εταιρείες της Ευρώπης, σε συνεργασία με τις μεγαλύτερες ελληνικές και ευρωπαϊκές τράπεζες.

Η σύμβαση κυρώθηκε στη Βουλή το 2007 και οι πρώτες εργασίες ξεκίνησαν λίγους μήνες αργότερα.

Τον Μάιο 2009 δόθηκε το πρώτο τμήμα της Ιόνιας Οδού στην κυκλοφορία, η παράκαμψη Αγρινίου, μήκους περίπου 35 χλμ. Στη συνέχεια το έργο κινδύνευσε να χαθεί δύο φορές.

Η πρώτη, το 2010, όταν η χώρα μπήκε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το έργο εγκαταλείφθηκε από το ΥΠΕΧΩΔΕ επί μία σχεδόν διετία (2010 – 2012).

Τον Ιούνιο του  2012, στην τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, το έργο ξαναπήρε   το δρόμο της κατασκευής, με την υπογραφή (Απρίλιος 2013)  νέας συμφωνίας με τους παραχωρησιούχους, γεγονός που οδήγησε  μετά από έξι μήνες στην τροποποίηση των συμβάσεων που  προέβλεπαν ολοκλήρωση των έργων στο τέλος του 2015.

Χάρη σ’  αυτές τις συμβάσεις, στις οποίες η σημερινή  κυβέρνηση δεν άλλαξε ούτε μία γραμμή,  ολοκληρώθηκαν οι αυτοκινητόδρομοι!

Το 2015 ήταν η δεύτερη φορά που το έργο κινδύνευσε να χαθεί. Η νεοεκλεγείσα   κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, εγκατέλειψε την Ιόνια Οδό, όπως και όλους τους  αυτοκινητόδρομους.

Ήταν η εποχή του δημοψηφίσματος, των capital controls, και του νέου μνημονίου.

Πολλά εργοτάξια έκλεισαν, προσωπικό απολύθηκε, τα έργα σχεδόν σταμάτησαν,  η  χρονιά χάθηκε και η Ευρωπαϊκή Ένωση απείλησε να πάρει πίσω το μέρος της χρηματοδότησης που της αναλογούσε…

Για τους λόγους αυτούς η κυβέρνηση  υποχρεώθηκε στο τέλος του 2015 να παραπέμψει την ολοκλήρωση των αυτοκινητοδρόμων, αρχικά στον Μάρτιο του 2017 και στη συνέχεια στον Αύγουστο του 2017.

Επιπλέον,  όχι μόνο δεν εξοικονόμησε  700.000.000 ευρώ, όπως ψευδώς αναφέρθηκε στην τελετή των εγκαινίων, αλλά λόγω της καθυστέρησης που υπήρξε το πρώτο εννεάμηνο του 2015, οι εργολάβοι αξίωσαν και πήραν  bonus «επιτάχυνσης των εργασιών», δηλαδή πανωπροίκι 500.000.000 ευρώ!

 

Το όραμα μας…  για μια δεξαμενή καυσίμων

Στα   εγκαίνια όμως  της Ιόνιας Οδού  συνέβη και κάτι άλλο που δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά και προβληματισμό για τη στάση των τοπικών φορέων.

Τη δεκαετία του 1990, καθολικό αίτημα για την Ήπειρο ήταν η άρση της απομόνωσης.

Ήταν τότε που για να φτάσει κάποιος στη Θεσσαλονίκη είχε μπροστά του την Κατάρα και  για να ταξιδέψει προς την Αθήνα, χρειάζονταν να περιμένει ώρες στα πλοία της γραμμής   Ρίο- Αντίρριο.Ήταν τα χρόνια όπου μπήκαν οι βάσεις για το μεγάλο έργο  Εγνατίας Οδού και στη συνέχεια της Ιόνιας.

Τη δεκαετία του 2000, με δρομολογημένους τους οδικούς άξονες και τη σιδηροδρομική σύνδεση να περιλαμβάνεται  πάλι στους σχεδιασμούς, μπήκε στις συζητήσεις η έλευση φυσικού αερίου, ώστε    η  Ήπειρος να γίνει  ενεργειακό κέντρο της νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Ο ελληνοιταλικός αγωγός μελετήθηκε αλλά εκτροχιάστηκε όπως συνέβη και με τη σιδηροδρομική σύνδεση. Μετά ήρθαν τα μνημόνια, οι προτεραιότητες ανατράπηκαν  και αντί να «σχιστούν» τα μνημόνια  φαίνεται ότι τα οράματα μίκρυναν!

Η Ήπειρος, δεν είναι πλέον  στην απομόνωση, αλλά  στο σταυροδρόμι δύο μεγάλων οδικών αξόνων. Διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας, το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας,  ένα από τα μεγαλύτερα αεροδρόμια, αυτό  των Ιωαννίνων κι ένα δεύτερο της Πρέβεζας, που με την είσοδο του ιδιώτη επενδυτή μπορεί να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο.

Διαθέτει ένα ισχυρό Πανεπιστήμιο και ένα ονομαστό  πανεπιστημιακό νοσοκομείο.

Διαθέτει επίσης μοναδικό φυσικό περιβάλλον και έναν ανεκτίμητο πολιτιστικό πλούτο!

Σ’ αυτό τον ευλογημένο τόπο, το όραμά μας για το μέλλον  δεν χωράει  στη  μικρή δεξαμενή καυσίμων για το πρόβλημα που υπάρχει στο αεροδρόμιο  Ιωαννίνων, και την οποία  εξήγγειλε ο ηπειρώτης πρωθυπουργός!

Οι πρωθυπουργικές εξαγγελίες για την Ήπειρο του 21ου αιώνα,  δεν μπορούν να εξαντλούνται σε κάτι που μπορεί να διευθετήσει  ένας απλός τμηματάρχης.

Μπροστά σ’ αυτή  την υποβάθμιση, οι τοπικοί πολιτικοί παράγοντες απλώς φωτογραφίζονται ή απουσιάζουν!