Η πολιτική πορεία του Αντώνη Μπέζα έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό. Ανεξαρτήτως της νίκης ή της ήττας του σε εκλογικές αναμετρήσεις και των όποιων άλλων πολιτικών ζητημάτων θέλεις να του προσάψεις, δεν μπορείς με τίποτε να μην παραδεχθείς την πολιτική του διορατικότητα και την αντίληψη που έχει για την πραγματικότητα.

Μαζί με τον Χρήστο Φώλια, αγωνίστηκαν για την ολοκλήρωση της Εγνατίας οδού και το πρόγραμμα «Πίνδος». Μαζί με τον Σταύρο Καλογιάννη, έβαλαν «πλάτη» για την Ιόνια οδό. Μαζί με τον Γιώργο Αλογοσκούφη, άνοιξαν δεύτερο τελωνείο με την Αλβανία στο Μαυρομάτι.

Σήμερα, ο Αντώνης Μπέζας παρότι προσπαθούν -απρόσμενα πολλοί- να βεβαιωθούν ότι δεν θα επανέλθει στην κεντρική πολιτική σκηνή δίνει μόνος του -αν και μη εκλεγμένος- τη μάχη για τα θέματα των Τσάμηδων.

Σε κάθε περίπτωση, ο Αντώνης Μπέζας δίνει τις μάχες που πρέπει για το καλό της Ηπείρου και όχι τις μάχες που φαίνονται ή για να φαίνεται.

Υπάρχει, λοιπόν, μια τεράστια μάχη που πάντοτε δίνει ο Αντώνης Μπέζας. Και αυτή είναι η μάχη του μέλλοντος.

Όταν ο Αλέκος Καχριμάνης ασχολείτο με τον Τζιτζικώστα, ο Μπέζας «έβλεπε» ότι στην πρώτη γραμμή έπρεπε να είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Σήμερα ο Αντώνης Μπέζας, ακριβώς τη στιγμή που διέβλεψε ότι το μικροσύστημα Καχριμάνη, χρησιμοποιώντας αυθαίρετα τη Νέα Δημοκρατία, θα οδηγούσε σε λανθασμένες κινήσεις που ξεσηκώνουν την κοινωνία, πήρε ένα μεγάλο ρίσκο. Βρέθηκε στην πρώτη σειρά, για μια ακόμη φορά, της ομιλίας του Σπύρου Ριζόπουλου στα Ιωάννινα. Κι αυτό, παρότι ήξερε ότι το μικροσύστημα αυτόν θα «πυροβολούσε» πρώτο και καλύτερο!

Σε κάθε περίπτωση ο Ριζόπουλος δεν ξέρουμε τελικά αν θα είναι υποψήφιος Περιφερειάρχης. Εκείνο όμως που σημειολογικά προτάσσει ο Μπέζας είναι το εξής: Θα είναι πάντα εκεί όπου κρίνει ότι ένα πρόσωπο μπορεί να υπηρετήσει το νέο, την έννοια της ανανέωσης και το καλό του τόπου, ανεξαρτήτως προσώπου.

Πάντως, το πιο σημαντικό σε σχέση με τον Αντώνη Μπέζα είναι μια κομβική λεπτομέρεια: για να είσαι ηγέτης στην ψυχή πρέπει να ξέρεις πότε και πώς να είσαι συνοδοιπόρος. Αυτή η πολιτική μεγαλοψυχία, τού να δεχθείς ότι πρέπει στην Ήπειρο να πατήσει νέο πρόσωπο, είναι στοιχειώδης πολιτική διορατικότητα και ευγένεια αλλά με τίποτε δεν είναι πολιτική αφέλεια.

Και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά μεταξύ του Αντώνη Μπέζα και του Αλέκου Καχριμάνη. Ο Αντώνης Μπέζας δεν έχει πρόβλημα να σταματήσει όταν το φως ανάβει κόκκινο. Ο Καχριμάνης δεν το βλέπει, και περνάει. Και όταν συνηθίσεις να περνάς με κόκκινο, κάποια στιγμή…